Piotr Ozyra

urodził się 11 maja 1912 r. w Siedlcach. Uczęszczał do Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1930 r. zdał maturę. Następnie wstąpił do wojska - jesień 1930 r. spędził na przygotowawczym kursie dla podchorążych, zaś od początku 1931 r. uczył się fachu obserwatora w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. 15 sierpnia 1933 r. uzyskał promocję oficerską na podporucznika, po czym skierowany został do 51 eskadry liniowej w Lidzie. Jeszcze w tym samym roku ukończył w Ustianowej szkolenie szybowcowe (kategorie "A" i "B"), a 1 maja 1934 r. wysłany został do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa na kurs podstawowego pilotażu, który trwał do 15 września. W grudniu 1934 r. odszedł do 122 eskadry myśliwskiej w Krakowie, zaś latem 1935 r. odbył kurs wyższego pilotażu w Grudziądzu. 20 września 1938 r. przeniesiony został do Wyższej Szkoły Pilotażu w Grudziądzu na stanowisko instruktora dla myśliwców szkolących się m. in. na P.7.

Na początku 1939 r., ze względu na bliskość granicy i zagrożenie wojną, Wyższą Szkołę Pilotażu przeniesiono na południe, na lądowisko Ułęż (kilkanaście kilometrów na wschód od Dęblina). Tam latem 1939 r. Ozyra szkolił podchorążych i uczniów SPLdM. We wrześniu 1939 r. jako instruktor z dużym doświadczeniem bojowym trafił do jednostki obronnej, sformowanej z kadry WSP i SPL, broniącej na "siódemkach" węzła dęblińskiego przed niemieckimi bombowcami. Ozyra nie uzyskał żadnych zwycięstw powietrznych, zaś po 17 września ewakuował się do Rumunii. Stamtąd - najprawdopodobniej drogą morską, z resztą personelu WSL - wyruszył do Francji.

Ozyra wyznaczony został do grupy mającej odpłynąć do Wielkiej Brytanii i 27 stycznia 1940 r. zasilił polski kontyngent stacjonujący w Eastchurch na wyspie Sheppey u ujścia Tamizy. Po przeszkoleniu na angielskim sprzęcie jeszcze w 1940 r. został instruktorem pilotażu w szkole 15 EFTS w Carlisle, a następnie został przeniesiony na szkolenie myśliwskie w 55 OTU w Aston Down. 15 kwietnia 1941 r. dostał przydział do 317 Dywizjonu Myśliwskiego "Wileńskiego", który w Acklington kończył przygotowania do normalniej działalności bojowej. W dywizjonie latał początkowo na wysłużonych Hurricane'ach I oraz II, a od jesieni 1941 r. - na Spitfire'ach V.

4 września 1941 r. Ozyra otrzymał dowództwo eskadry "A" dywizjonu. 11 stycznia 1942 r. wspólnie z por. Stanisławem Łukaszewiczem, w czasie rutynowego patrolu nad konwojem morskim w okolicy Plymouth, zestrzelił pojedynczego Ju 88 usiłującego zrzucić bomby na statki. Obu lotnikom przyznano po 1/2 zestrzelenia.

Po śmierci kpt. Józefa Brzeińskiego w tragicznym locie z 15 marca 1942 r. Ozyra objął dowództwo "Wilniaków". 29 kwietnia 1942 r. poprowadził 317 dywizjon w składzie 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego na osłonę bombowców nad Francję. Polacy zostali zaskoczeniu przez zgrupowanie Focke-Wulfów, które zestrzeliły dowódców: 1 PSM (mjr. Mariana Pisarka) i 317 dywizjonu. Ozyra prawdopodobnie usiłował wyskoczyć ze spadochronem, jednak nie zdążył. Jego Spitfire wpadł do morza na wysokości miejscowości Camiers. Po pięciu dniach morze wyrzuciło ciało na brzeg francuski.

Kapitan (Squadron Leader) Piotr Ozyra pochowany został na cmentarzu w Boulogne. Odznaczony był dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

(Na podstawie : www.polishairforce.pl )

Zobacz również :

  • Zdzisław Henneberg - pilot Dywizjonu 303 - czytaj...
  • Marian Pisarek - pilot Dywizjonu 303 - czytaj...
  • Witold Urbanowicz, pilot Dywizjonu 303 - czytaj...

 


< Powrót do strony głównej >


 

a