Jan Rodowicz ''Anoda'' , ur. 7 marca 1923 roku w Warszawie, syn Kazimierza i Zofii z Bortnowskich,żołnierz ''Szarych Szeregów'' i Armii Krajowej. Zginął śmiercią tragiczną 7 stycznia 1949 r.

Absolwent Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batoregow Warszawie. Był harcerzem 23 WDH im. Bolesława Chrobrego. Do konspiracji wstąpił w 1940 r. Brał udział w akcjach: pod Arsenałem jako dowódca sekcji butelki, odbicia pociągu z więźniami pod Celestynowem, ''Sieczychy'' ( likwidacja posterunków straży granicznej między polskimi ziemiami włączonymi do Rzeszy a Generalnym Gubernatorstwem nocą z 20 na 21 sierpnia 1943 r. ) , ''Wilanów'' ( atak na obiekty w Wilanowie jako część zorganizowanej akcji przeciwko kolonistom niemieckim ) i innych. Walczył w Powstaniu Warszawskim, wielokrotnie ranny. Był zastępcą dowódcy 3 plutonu ''Felek'' 2 kompanii ''Rudy'' ( nazwanej na cześć Jana Bytnara ps. ''Rudy''). Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walcznym i Krzyżem Virtuti Militari V kl. Do Warszawy powrócił na początku lutego 1945 roku. Na komisji lekarskiej stwierdzono u niego 81 proc. inwalidztwa. W 1945 r. rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Elektronicznym, a 1947 r. przeniósł się na Wydział Architektury. 24 grudnia 1848 r. aresztowany przez komunistyczną bezpiekę, poddany brutalnemy śledztwu. 7 stycznia 1949 zginął w niewyjasnionych do dzisiaj okolicznościach w gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego przy ul. Koszykowej. Wg oficjalnej wersji UB Jan Rodowicz zginął podczas próby ucieczki wyskakując przez okno w pokoju.

Dopiero w wolnej Polsce - w sierpniu 1991 roku zostało podjęte śledztwo w sprawie wyjaśnienia Jego śmierci, umorzone po blisko 5 latach wobec niemożności podania przyczyny śmierci.

Fot. arch. rodzinne

Zobacz również: Jan Rodowicz ''Anoda'' - Wikipedia

Polecamy:

Powrót do strony głównej